წ უ თ ი ს ო ფ ე ლ ი

   

  შოთა: იგი მიენდოს სოფელსა, ვინაც თავისა მტერია.
      ხსოვნა არა ხამს ჭირისა, ვით დღისა გარდასულისა.AA
   მოვკვდე, თავსა ნუ მოიკლავ, სატანისგან ნუ იქმ ქმნილსა.
წესი არის მამაცისა მოჭირვება, ჭირთა თმენა;
არვის ძალ-უც ხორციელსა განგებისა გარდავლენა.
   ხამს მამაცი მამაცური, სჯობს, რაზომცა ნელად ტირსა.
   ჭირსა შიგან გამაგრება ასრე უნდა, ვით ქვითკირსა.
სცთების და სცთების, სიკვდილსა ვინ არ მოელის წამისად;
მოვა შემყრელი ყოველთა ერთგან დღისა და ღამისად.
თუ ვერა გნახე ცოცხალმან, სიცოცხლე გქონდეს ჟამისად.      



  ილია: წუთისოფელი ასეა: ღამე დღეს უთენებია;/ რაც მტრობას დაუქცევია, სიყვარულს უშენებია.
  ნუ ესვრი წარსულს დამბაჩას, თორემ მომავალი ზარბაზანს დაგიშენს.
  ვაჟა: გონებას ფიქრი სტანჯავდეს
         გულს ცეცხლი სწვავდეს ძლიერი,
        მშიოდ-მწყუროდეს კეთილი,
        ვერ გავძღე, მოვკვდე მშიერი
  გამდიდრებული მდაბიო/ საერდო სანახავია.      
  პიერ როსნარი (ფრ. რენესანსი) თარგმანი გრიგოლ აბაშიძისა:  სულ სამ დროდ არის დაყოფილი წუთისოფელი:
          _გუშინ, დღეს და ხვალ, აი, მათი სამი სახელი.
       ხვალინდელი დღის დღეს არ არის არვინ მნახველი
       და მომავალი არის ჩვენთვის მიუწვდომელი.
       გუშინდელი დღის დაბრუნებას ნუღარ მოელით,
       გაქრა და სიზმრის მოგონებად დაგვრჩა ანღველი.
     დღე ერთადერთი ჩვენ გვეკუთვნის, დღე დღევანდელი,
    ასე მუხთალი და ხანმოკლე არის რომელიც.
.
  კონსტანტინე გამსახურდია: ძლიერს უფრო უჭირს ამ ქვეყნად. ამიტომაც მუდამ დაღრენილები დადიან ლომები, ვეფხვები და ავაზები, ხოლო თრითინები, თაგვები და ციყვები მუდამ მხიარულად დაცუნცულებენ.
   ხან გონებაა დახშული, ხანაც გულისკარია ღია.
  არცა რაინდია ისეთი, რომელსაც რისამე წინაშე შიში არ ეგრძნოს ოდესმე. არცა ბრძენია სადმე, ერთხელ მაინც სისულელე არ ეთქვას.
  მხოლოდ ბრძენკაცებს ემტერებიან მეფეები და არსად არც ერთ მეფეს, თუ გინდ სულელსაც, შლეგები არ ჩამოუხრჩვია ჯერ.
  მლიქვნელების თათბირი არც ერთ მეფეს არ გამოსდგომია ჯერაც. ქედმაღლობა მეფეების უდიდესი უბედურებაა.
  უძვირფასესი სამკაული კაცთა მოდგმისა თავმდაბლობაა.
შოთა ნიშნიანიძე:  მარადიულ უკუნში წუთით გამოიდარა,/ ამ ქვეყანად მოვსულვართ არარაობიდანა./ დავბრუნდებით, გადავალთ არარაობაშივე,/ წუთისოფლის სტუმრებო, აბა რა შეგვაშინებს!?

იოსებ ნონეშვილი: ეცადნენ და ვერ გამხადეს ბოროტი,
                 ეცადნენ და ვერ გამხადეს ფლიდი,
                წუთისოფელს კაცად შერჩე ბოლომდის,
                ესც თურმე გმირობაა დიდი.
  მორის ფოცხიშვილი: _დაუნდობლობავ დროისა, სულმოკლეობავ კაცთა,/ არცერთი არ ამცდენია, ტყვია, რომელიც ამცდა!
რაულ ჩილაჩავა: _ნუ შეგაძრწუნებს გაქრობის შიში,
                ცხადია, რაკი ამ ქვეყნად იშვი,
                უნდა ჩამოკრას მიქცევის ზარმაც,
                მაგრამ გლოვობდე, მაგრამ ზარამდე
                ოდნავი ფიქრიც უნდა გზარავდეს,
                რომ შეგერგება სიცოცხლე არმად.
            ალბათ ჯერ კიდევ შეგხვდებათ ბევრი
            გაუვალი და ბურვილი ტევრი,
            სადაც კომპასად ხმარობენ სინდისს.
            იმ ასაკში ხარ, როდესაც უნდა
            შეძლო თათბირი საკუთარ გულთან
            და გაარჩიო შუქი და ბინდი.
ნუ დაანებებ მარჯვენა ლოყას/ თუ მარცხენაში გაგაწნეს სილა,/ რადგან არავის მონური თმენით/ არ შეუნახავს ვაჟკაცის გენი,/ როგორც შვენოდა გვარსა და ჯილაგს
არ მოითმინო: მცოცავი შური,/ ღალატის ფასად ნაპოვნი პური/ და უადგილოდ ნათქვამი სიტყვა.
        უკვდავების დოღი
შემომესმა ქარბუქების შორეული სტვენა
და მე უცებ უცნაური დოღი მომეჩვენა:
უკვდავების ბარიერებს მოარღვევდნენ ურჩად
ბუცეფალი, როსინანტი, ბაიარდი, ლურჯა.
მ. ლებანიძე: გაანათებს დროთა სივრცეს არსებულით უკმაყოფილება.
    კაცი გულჩაბოღმილი,/ ვთქვათ თუ მართლაც ჭირშია,/
    მარად ყურჩამოყრილი/ შენს მტერს! _საძრახისოა!/
    ათოვს, აწვიმს ხეობას,/ ავდრობს, დელგმის შიშია . . .
    მეტისმეტი მხნეობაც/ მაგ დროს რეგვნის ტვინშია!
ბერდია ბერიაშვილი: გული ენთება როგორც ბუხარი,/ როდესაც ქარი ამღერებს მუხებს./ კაცს არაფერი თუ არ უხარის,/ მას არაფერი არ შეაწუხებს./ ღამის ჩრდილები და შუქი მზისა/ მთებზე წვებიან ფერად ფარდებად,/ არაფერი არ აწუხებს ვისაც,/ მას არაფერი გაუხარდება.
თემურ იანტბელიძე: ბევრი არაფერი არ მინატრია,
                    ყოველთვის მკმაროდა ცოტა.
ცოტა პოეტი ვარ,/ ცოტა მხატვარი ვარ,/
ცოტა ყველაფერი მქონდა:/ ცოტა ვაჟკაცობა,/
ცოტა ბრძენკაცობა,/ ცოტა ესეც და ისიც./
და მე, ცოტა კაცმა,/ ცოტა რამ რომ მყოფნის,
დიდი სიყვარული ვიცი!
  გოდერძი ჩოხელი: ადამიანის სევდა ასე ჩამოაყალიბა _ადამიანად ყოფნის სევდა და ადამიანად არყოფნის სევდა!
?? სიცოცხლე უნდა ქარიშხალს გავდეს,
 მეხის გავარდნას ჰგავდეს სიკვდილი!
კინორეჟისორი გუგული მგელაძე: _შავ-თეთრი გახდა ჩვენი ცხოვრება/ და ვეღარ ვიღებთ სანუკვარ ფილმებს./
აპარატს ვტენით ფერადი ფირით,/ ის კი ჯიუტად შავ-თეთრად იღებს.
 ჯ.ჩარკვიანი X-ს მოსაგონებლად: _შენი აქ ყოფნით სიცოცხლეს მილამაზებდი, იმ წუთისოფელში წასვლით კი სიკვდილს მიადვილებ!
   ღმერთო, მათქმევინე: “სიცოცხლე ღირდა”!
   და მერე წამიყვანე სადაც გინდა!



       ხ ა ლ ხ უ რ ი
წუთია წუთისოფელი,/ დახამხამება თვალისა/ ამ ქვეყნად წესი არ არის/ მეორედ მოსვლა მკვდარისა./ მიტომაც გვმართებს სუყველას/ მოხდა ამ ქვეყნის ვალისა,/ წასულს არ უნდა ერცხვინოს/ დატოვებულის კვალისა!

 ხ. სირცხვილმა უთხრა სიკვდილს: თავი ნუ მოგწონს სიკვდილო, იცოდე, დამარცხდებიო!
  ჩამომიარა სიკვდილმა; არც ჰო ვუთხარი, Aარც არა.
  ტიალმა წუთისოფელმა თოკივით მგრიხა, დამცარა,
  ვერც სიძულვილით ამავსო, ვერც სიყვარულით დამღალა!





     უ ც ხ ო ე ლ ე ბ ი

ადამიანის სიყვარულისა და სიკეთის გულისათვის მისი აზრები სიკვდილს არ უნდა დავანებოთ.  (თომას მანი; 1875-1955წწ.)

           ლაო_ძი
25 საუკუნის წინ ბეძანა ჩინელმა ბრძენთაბრძენმა ბრძანა:
  კაცი, საქმეს რომ აღასრულებს, სოფლიურ უსასრულობას უნდა შეერთოს.
  დაო შობს ყოველ არსს, დე კვებავს ყოველ არსს.
  კაცნი დიადობენ, ოდეს მდაბლდებიან და მდაბლდებიან, ოდეს დიადობენ.
  ბრძენი დუმს, უმეცარი ქადაგებს.
  რაც მეტია აკრძალვა, მით მეტია სიღარიბე.
  რაც მეტია იარაღი, მით მეტია ამბოხი.
  რაც მეტია უმეცრება, მით მეტია სიხარბე.
  რაც მეტია კანონი და ბრძანება, მით მეტია ქურდი და ავაზაკი.
  მდედრი თვინიერებით იმორჩილებს მამრს.
  თუ მდიდარნი და დიდებულები მედიდურობენ, თავად იუბედურებენ თავს.
  უდიადეს ოთხკუთხედს კუთხეები არ უჩანს.
  უდიდესი მრუდი _წრფეს ჰგავს.
 უუმძლავრესი ხმა _უხმოა.
  უუდიადესი სახება _უსახიერია.
  უდიდესი სიბრძნე _სიბრიყვეს ჰგავს.
  ზომიერება მოქმედების ძირითადი კანონია: მაგარი –
იმსხვრევა, ბასრი _ბლაგვდება.
  მოძრაობა ამარცხებს სიცივეს
 უძრაობა ამარცხებს სიცხეს.
 სამართლიანობა საფუძველია ხელმწიფების
 ვერაგობა საფუძველია ომისა.
 ყოვლადბრძენი ძლიერია და სძაგს ძალმომრეობა.
 ვინც ბევრს მიელტვის: მცირედსაც დაკარგავს.
 რამე რომ დავასუსტოთ, ჯერ უნდფა გავაძლიეროთ
  კულტურა, რაც მხოლოდ პირმოთნეობისათვის იღწვის, რყვნის თვითმყოფადობას და ხალხში ცხოვრების სიმარტივის, ადამიანში “ლამაზი და იშვიათი ნივთების შეძენის სურვილს ბადებს და “წყაროა შფოთისა და უბედურებისა”.
  ყოვლადბრძენი არ იხვეჭს. ყოველივეს ხალხისათვის იქმს და ყოველივეს გასცემს. რაც უფრო მეტს გასცემს, მით მეტს იმკის კვლავგასაცემად.
  ყოვლადბრძენის მიზანია: _უბოძოს ხალხს საზრდელი _გემრიელი, სამოსელი _მშვენიერი, სახლ-კარი _მყუდრო, ხოლო ცხოვრება _მშვიდობიანი.
  ქრისტე ქადაგებდა, რომ ღმერთი სიყვარულს ითხოვს და არა მსხვერპლს.
   სოკრატე (. . _399წ) _პლატონ, შენ ახალგაზრდა ხარ და გგონია, რომ ყველაზე დიდი უბედურება სიკვდილია. მე კი მგონია, რომ სიკვდილზე უარესი სირცხვილია!
89 წლის მიქელანჯელო: დიდად მეძნელება სიცოცხლესთან განშორება, რადგან ახლახან ავიდგი ფეხი ჩემს პროფესიაში.
  ომარ ხაიამი: ჩვენ თუ სრულყოფილნი ვართ, მაშინ რადა ვკვდებით? თუკი არასრულყოფილნი ვართ _ვინ დაუშვა წუნი?
  ოსკარ უაილდი: მოხუცებს ყველაფრის სჯერათ, ასაკოვნებს ყველაფერში ეჭვი ეპარებათ, ახალგაზრდებმა კი ყველაფერი იციან

? _ეძებე ადამიანები, რომლებთან საუბარი ღირებულია კარგი წიგნივით და წიგნები, რომელთა კითხვა ფილოსოფოსთან ლაპარაკივით ღირებულია.
  მიშელ მონტენი (1533-1592წწ); ორჯერ აირჩიეს ბორდოს მერად, მესმედ არჩევაზე კი უარი თქვა._ადამიანური ბედნიერება ის კი არ არის, რომ კარგად მოკვდეს, არამედ ის, რომ კარგად იცხოვროს.
   უოლტერ სკოტი: . . .ვინც ცოცხალი გადარჩა, იმ ქვეყნად გამგზავრებულებისა შურდათ, რადგან მათ მომავალ უბედურებას თავი დააღწიეს
  გოეთე: მე ყოველთვის მიმაჩნდა სამყარო ჩემს გენიაზე უფრო გენიალურად.
  პოლ ვალერი გოეთეზე: ყველაზე ნაკლებად გიჟი ადამიანებს შორის.
  უილიამ ბლეიკი (1757-1827 წწ/): შრომაში გართულ ფუტკარს დარდის დრო არა აქვს.
  რობერტ ბერნსი (1759_1796 წწ.): ერთის შექმნა უფრო საამურია,/ ვიდრე ერთად ასი კაცის გაჟლეტა.
  ნაზიმ ჰიქმეთი (თურქი მწერალი): _ მე რომ არ ვიწვოდე, შენ რომ არ იწვოდე, მაშინ ვინღა განდევნის სიბნელეს?
  სენტ ეკზიუპერი: მე ჩემი ბავშვობიდან მოვდივარ.
მსახიობი მარლენ ბრანდო. სიბერეში გახდა 180 კგ! _სიბერე მშვენიერი რამაა. ეს ის პერიოდია, როცა უკვე ხვდები, რომ
ცხოვრებაში არ გყოლია ნამდვილი მტერი, საკუთარი თავის გარდა.

 კურტ ვონეგუტი, ამერიკელი მწერალი: ღმერთო, მომეცი თავდაჭერილობა, რომ გადავიტანო ის, რისი შეცვლაც არ შეიძლება, ძალა, რომ შევცვალო ის, რისი შეცვლაც შეიძლება და გონება, რომ გავარჩიო ართი მეორისაგან.NNNN(*თუ მოთმინება და საჭიროა?)

   ომარ ხაიამი:
 ამ ქვეყნად გმართებს არ გადასცდე სიფრთხილის კიდეს/ მოსავალს შენსას ქვეყნად უნდა უჩუმრად მკიდე./ სანამ გაქვს ენა, ყურები და თვალებიც გიჭრის,/ უნდა დამუნჯდე, დაყრუვდე და დაბრმავდე კიდეც.
   გუშინ ბაზარში ჩავიარე და მეცა ელდა:
   მექოთნე ვინმე მიწას ფეხით უხეშად ზელდა.
   გმინავდა მიწა: მეც შენსავით კაცი ვიყავი.
   ფრთხილად, შენც მიწად გადაგაქცევს სიმრავლე წელთა.
სანამ სული ამოგვხდება ბედის ძალდაძალობით,
მანამ ღვინის ფიალები გამოვცალოთ ცალობით.
ჩქარა, თორემ ჩვენი წასვლის დრო-ჟამი რომ დადგება,
მგონი წყალიც ვერ დავლიოთ მუხთალ ბედის წყალობით
    ვიდრე ინაღვლო, მართალ გზაზე შედექ თუ არა,
    შენი ცხოვრება გამოიღებს შედეგს თუ არა,
    ღვინით აღავსე ეგ ფიალა, რადგან არ იცი
    ამოისუნთქავ ამ ჩასუნთქვის შემდეგ თუ არა.
ბაგით დავწვდი დოქის ბაგეს, ბაგე გადავიბადაგე,
დღეგრძელობას ვეძიებდი, ჟამთა სრბოლით დავიდაგე,
დოქმა მითხრა საიდუმლოდ: მომაგებე ბაგეს ბაგე,
ქვეყნად განა კიდევ მოხვალ, დალიეო, რას ქადაგებ!
   იცოდე, ქალთან ალერსი და ლოთობა თუნდაც,
   სჯობს, ვიდრე ბერის თვალთმაქცობა დაიდო ხუნდად,
   თუ ღვინის მსმელებს ჯოჯოხეთში მოუწევთ ყოფნა,
   მაშინ ცარიელ სამოთხეში ვის რაღა უნდა.


  გერმანული ანდაზები: ვინც არა რის ღვინის, ქალის და სიმღერის მსურველი,/ თვისი დღე და მოსწრება/ ის იქნება სულელი!
    შედი, სადაც სიმღერა და ხალისია;/ ბოროტებმა სიმღერები არ იციან.



     

შოთა რუსთაველი. ა ფ ო რ ი ზ მ ე ბ ი

         

 გასტეხს ქვასაცა მაგარსა გრდემლი ტყვიისა ლბილისა

   რაცა ვის რა ბედმან მისცეს, დასჯერდეს და მას უბნობდეს:
    მუშა მიწყივ მუშაკობდეს, მეომარი გულოვნობდეს;
   
     გრძელი სიტყვა მოკლედ ითქმის, შაირია ამად კარგი.

  ვითა ცხენსა შარა გრძელი და გამოსცდის დიდი რბევა,
  მობურთალსა _მოედანი, მართლად ცემა, მარჯვედ ქნევა.

  რა ვეღარ მიხვდეს ქართულსა, დაუწყოს ლექსმან ძვირობა,
  არ შეამოკლოს ქართული, არა ქმნას სიტყვა-მცირობა.

   დიდსა ვერ მოჰკვლენ, ხელად აქვს ხოცა ნადირთა მცირეთა.

  ჩვენ მათიცა გვეამების, რაცა ოდენ თქვან ნათელად,
  მოშაირე არა ჰქვიან, ვერას იტყვის ვინცა გრძელად.

                მიჯნურობა
  იგია საქმე საზეო, მომცემი აღმაფრენათა;
  ვინცა ეცდების, თმობამცა ჰქონდა მრავალთა წყენათა.

  ენა, გონება, დათმობა, მძლეთა მებრძოლთა მძლეობა,
  ვისცა ეს სრულად არა სჭირს, აკლია მიჯნურთ ზნეობა.

  მძულს უგულო სიყვარული, ხვევნა, კოცნა, მტლაშა_მტლუში.

 შ. ავსა კაცსა ავი სიტყვა ურჩევნია სულსა, გულსა.

 ვ. ლეკვი ლომისა სწორია, ძუ იყოს, თუნდა ხვადია.

რ.  ვარდთა და ნეხვთა ვინათგან მზე სწორად მოეფინების,
  დიდთა და წვრილთა წყალობა შენცა ნუ მოგეწყინების
  უხვი ახსნილსა დააბამს, იგი თვით ების, ვინ ების
  უხვად გასცემდი, ზღვათაცა შესდის და გაედინების

  სმა_ჭამა დიდად შესარგი, დება რა სავარგულია?!
  რასაცა გასცემ, შენია, რაც არა, დაკარგულია!             36.

ა. ხამს მოყვრისათვის სიკვდილი, ესე მე დამიც წესად_რე.

  ხამს მეფეთა ერთგულობა, ყოფა გვმართებს ყმასა ყმურად,_
...ხამს, თუ კაცი არ შეუდრკეს, ჭირს მიუხდეს მამაცურად.

  განგებაა, სწორად მოჰკლავს, ერთი იყოს, თუნდა ასი;
  მარტოობა ვერას მიზამს, მცავს თუ ცისა ძალთა დასი.

  ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის, თავსა ახლად ვერვინ იშობს.

  განგებასა ვერვინ შესცვლის, არ-საქმელნი არ იქნების.

  ხამს, თუ კაცმან გონიერმან ძნელი საქმე გამოაგოს,
  არ-სიწყნარე გონებისა მოიძულოს, მოიძაგოს.

  ვის ძალ-უც პოვნა კაცისა, თვით სოფლად არ-მოსრულისა?
ტ. ჩემი ლხინია სიკვდილი, გაყრა ხორცთა და სულისა

  მიმნდონი საწუთროსანი მისთა ნივთთაგან რჩებიან, ...
  ვაქებ ჭკუასა ბრძენთასა, რომელნი ეურჩებიან.            78

ნ. ბედითი ბნედა, სიკვდილი რა მიჯნურობა გგონია?
  სჯობს, საყვარელსა უჩვენნე საქმენი საგმირონია!

  თუცა მართებს დედაკაცსა მამაცისა დიდი კრძალვა,
  მაგრა მეტად უარეა არა-თქმა და ჭირთა მალვა.

  ქმნა მართლისა სიმართლისა ხესა შეიქმს ხმელსა ნედლად. 107

  რა ერთსა გცემდენ ათასნი, ეგრეცა მოგერევიან.

  ორგული და მოღალატე ნამსახურსა დავაგვანე,
  ესე არის მამაცისა მეტის-მეტი სიგულვანე!

  მე ვჰკადრე: “ღმერთი ვინათგან შეუნდობს შეცოდებულსა,
  უყავით თქვენცა წყალობა მას ღონე-გაცუდებულსა”.

 ჯამი და ჭიქა _ყველაი ფეროზისა და ლალისა.
 არვისი ბრძანა მეფემან არცა გაშვება მთვრალისა.

   რა ერთსა გვცემდენ ათასნი, ეგრეცა მოგვერევიან.

ვინცა მოკვდეს მეფეთათვის, სულნი მათნი ზეცას რბიან.

  მიბრძანა, თუ: “გონიერი ხამს აროდეს არ აჩქარდეს,
  რაცა სჯობდეს, მოაგვაროს, საწუთროსა დაუწყნერდეს:’
ნ. მისთა სპათაცა ნუ დახოც, ზროხათა, ვითა ვირთაო,_
   დიადი სისხლი უბრალო კაცმანცა ვით იტვირთაო?
ტ. ყველაკაი დამეფანტა, დარჩომოდა რაცა ჭირსა.
  კაცსა ღმერთი არ გასწირავს არე, მისგან განაწირსა!
ფ. იგი მოგვცემს წყალობასა მისსა, ზეცით მოგვიქუხებს,
   ჭირსა ლხინად შეგვიცვალებს, არაოდეს შეგვაწუხებს.

ტ. არ ავი გესვა მოყვარე, ჟამი თუ მომხვდეს ჟამისად,
   ენა, გონება მახმარე გამოსარჩევლად ამისად. (ფ-ს)     120
ა.
“რა აქიმი დასნეულდეს, რაზომ გინდა საქებარი.
 მან სხვა უხმოს მკურნალი და მაჯასისა შემტყვებარი.
მას უამბოს, რაცა სჭირდეს სენი, ცეცხლთა მომდებარი:
სხვისა სხვამან უკეთ იცის სასარგებლო საუბარი.

ასი გმართებს გაგონება, არ გეყოფის არ, ერთხელი;
კარგად ვერას ვერ მოავლენს კაცი აგრე გულ-ფიცხელი.

  უმისოდ მყოფსა სწორად მიჩს ჩემთვის დარბაზი და ხული.

ხსოვნა არა ხამს ჭირისა, ვით დღისა გარდასულისა.

ა. ხამს მოყვარე მოყვრისათვის თავი ჭირსა არ დამრიდად,
გული მისცეს გულისათვის, სიყვარული გზად და ხიდად;

შენ არ-გატეხა კარგი გჭირს ზენაარისა, ფიცისა,
ხამს გასრულება მოყვრისა სიყვარულისა მტკიცისა,
ძებნა წამლისა მისისა და ცოდნა ხამს უიცისა
   რა სჯობს, რა კაცმან გიშერი ბროლ-ლალსა თანა ახიოს,
   ანუ ბაღს ალვა საროსა ახლოს რგოს, მორწყოს, ახიოს,
   მისსა მჭვრეტელსა ალხინოს, ვერ-მჭვრეტსა ავაგლახიოს
გული კრულია კაცისა, ხარბი და გაუძღომელი,
გული _ჟამ-ჟამად ყოველთა ჭირთა მთმო, ლხინთა მნდომელი;
გული _ბრმა, ურჩი ხედვისა, თვით ვერას ვერ გამზომელი,
ვერცა ჰპატრონობს სიკვდილი, ვერცა პატრონი რომელი!
  კვლა გულსა ეტყვის: “დათმობა ჰგვანდეს სიბრძნისა წყაროთა.
  არ დავთმოთ, რა ვქმნათ, სევდასა, მითხარ, რა მოვუგვაროთა?
  თუ ლხინი გვინდა ღმრთისაგან, ჭირიცა შევიწყნაროთა”
კვლა ეტყვის: გულო, რასდენცა გაქვს სიკვდილისა წადება,
სჯობს სიცოცხლისა გაძლება, მისთვის თავისა დადება.
  მიეგება, თაყვანის-სცა, ჰკადრა სრულსა ქება სრული,
  ხამს სტუმარი სასურველი, მასპინძელი მხიარული.
ხამს სიყვარული მოყვრისა უხვისა, უშურველისა.
  რამცა სადა გაუმარჯვდა კაცსა, ფიცთა გამტეხელსა!      135
  ჩემი ჩემებრ არვინ იცის, რა მამწარებს, რა მატკბუნვებს;
  ცუდთა კაცთა საუბარი კაცსა მეტად დააჭმუნვებს.
    სჯობს წვიდე, არ გავტეხნე, კაცსა ფიცნი გამოსცდიან;
  რკინა, ჩემი მონაცვალე, ხამს, გაცვილდეს, არ გატინდეს
ზოგჯერ თქმა სჯობს არა-თქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების.
  ავსა კაცსა ურჩევნია, ავსამცა რას ადრე სცნობდა!
შაბაშ სიტყვა, შაბაშ კაცი, შაბაშ საქმე, მისგან ქმნილი!
  მტერი მტერსა ვერას ავნებს, რომე კაცი თავსა ივნებს.
ვინ არ მისცემს ქადებულსა, მოურავსა მოიმდურვებს.
თქმულა: “ქრთამი საურავსა ჯოჯოხეთსცა დაიურვებს”.
 განგებით ქმნილსა რისხვასა ვერავინ დარიდებია!
 შენთვის სიკვდილი ლხინად მიჩს, ჭირი არ გამცუდებია
   სჯობს უყოლობა კაცისა, მომდურავისა ყოლასა.
ოდეს კაცსა დაეჭიროს, მაშინ უნდა ძმა და თვისი.
 რაცა საქმე უსამართლო ღმერთმან ვისმცა შეარჩინა!  141
  ყოვლი ცრუ და მოღალატე, ღმერთსა  ჰგმობს და აგრე ცრუობს.                                              
  სამი არის მოყვრისაგან მოყვრობისა გამოჩენა:
  პირველ, ნდომა სიახლისა, სიშორისა ვერ-მოთმენა,
  მიცემა და არა შური, ჩუქებისა არ-მოწყენა.
  გავლენა და მოხმარება, მისად რგებად ველთა რბენა.
ერთგულთათვის კარგი ნუ გშურს, ორგულიმცა შენი კვდების!
  ვის ასმია პატრონისა ჭირსა შიგან ყმისა რიდი!
არ ვეშიშვი მტერთა ჩემთა, თავი მონად მომიმონდეს.
ხამს მამაცი გაგულოვნდეს, ჭირსა შიგან არ დაღონდეს
  მე იგი ვარ, ვინ სოფელსა არ ამოვჰკრეფ კიტრად ბერად,
  ვის სიკვდილი მოყვრისათვის თამაშად და მიჩანს მღერად;
მოვკვდე, თავსა ნუ მოიკლავ, სატანისგან ნუ იქმ ქმნილსა.
  კაცი ბრძენი ვერ გასწირავს მოყვარესა მოყვარულსა;
 მე სიტყვასა ერთსა გკადრებ, პლატონისგან სწავლა-თქმულსა:
სიცრუე და ორპირობა ავნებს ხორცსა, მერმე სულსა.
 არა ვიქმ, ცოდნა რას მარგებს ფილოსოფოსთა ბრძნობისა!  143
 მით ვისწავლებით, მოგვეცეს შერთვა ზესთ მწყობრთა წყობისა.
   “სიყვარული აგვამაღლებს”, ვით ეჟვანნი, ამას ჟღერენ
ვინ დამბადა, შეძლებაცა მანვე მომცა ძლევად მტერთად;
ვინ არს ძალი უხილავი შემწედ ყოვლთა მიწიერთად,
ვინ საზღვარსა დაუსაზღვრავს, ზის უკვდავი ღმერთი ღმერთად,
იგი გახდის წამის-ყოფით ერთსა ასად, ასსა ერთად.
  რაცა ღმერთსა არა სწადდეს, არა საქმე არ იქმნების.
  მზისა შუქთა ვერ-მჭვრეტელი ია ხმების, ვარდი ჭნების;
წესი არის მამაცისა მოჭირვება, ჭირთა თმენა,
არვის ძალ-უც ხორციელსა განგებისა გარდავლენა.
  ვერ ვეცრუები, ვერ ვუზამ საქმესა საძაბუნოსა
არ-დავიწყება მოყვრისა აროდეს გვიზამს ზიანსა;
ვჰგმობ კაცსა აუგიანსა, ცრუსა და ღალატიანსა!
   რა უარეა მამაცსა სულ-დიდსა, წასლვა-გვიანსა!
რა უარეა მამაცსა ომშიგან პირის მხმეჭელსა,
შემდრკალსა, შეშინებულსა და სიკვდილისა მეჭველსა!
კაცი ჯაბანი რითა სჯობს დიაცსა ქსლისა მბეჭველსა?
სჯობს სახელისა მოხვეჭა ყოველსა მოსახვეჭელსა!
  ვერ დაიჭირავს სიკვდილსა გზა ვიწრო, ვერცა კლდოვანი;
  მისგან ყოველი გასწორდეს, სუსტი და ძალ-გულოვანი;
  ბოლოს შეყარნეს მიწამან ერთგან მოყმე და მხცოვანი.
  სჯობს სიცოცხლესა ნაზრახსა სიკვდილი სახელოვანი!   144.
სცთების და სცთების, სიკვდილსა ვინ არ მოელის წამისად!
მოვა შემყრელი ყოველთა ერთგან დღისა და ღამისად.
თუ ვერა გნახე ცოცხალმან, სიცოცხლე გქონდეს ჟამისად.
  შენ დაამდიდრე ყოველი, ობოლი, არას მქონები:
  მიღწვიან, მომიგონებენ, დამლოცვენ, მოვეგონები.
მომეც დათმობა სურვილთა, მფლობელო გულის-თქმათაო!
  მართლად უთქვამთ მეცნიერთა: “ჭყენააო ჭირთა ბადე”.
თუ თავი შენი შენ გახლავს, ღარიბად არ იხსენები
   იტყვის: “ჰე მზეო, ვინ ხატად გთქვეს მზიანისა ღამისად,
   ერთ-არსებისა ერთისა, მის უჟამოსა ჟამისად,
   ვის გმორჩილობენ ციერნი ერთის იოტის წამისად,
   ბედსა ნუ მიქცევ, მიაჯე, შეყრამდის ჩემად და მისად!
მაშინ ვერ გავსძელ სიახლე, აწ სიშორესა ვინანი.
  გული, ცნობა და გონება ერთმანეთზედა ჰკიდიან:
  რა გული წავა, იგიცა წავლენ და მისკენ მიდიან;
  უგულო კაცი ვერ კაცობს, კაცთაგან განაკიდიან.
ესე არაკი მართალი ჩინს ქვასა ზედა სწერია:
“ვინ მოყვარესა არ ეძებს, იგი თავისა მტერია”.
  ხამს მამაცი მამაცური, სჯობს, რაზომცა ნელად ტირსა,
  ჭირსა შიგან გამაგრება ასრე უნდა, ვით ქვითკირსა.
  თავისისა ცნობისაგან ჩავარდების კაცი ჭირსა.
არ იცი, ვარდნი უეკლოდ არავის მოუკრებიან!
  ვარდსა ჰკითხეს: “ეგზომ ტურფა რამან შეგქმნა ტანად, პირად?
  მიკვირს, რად ხარ ეკლიანი? პოვნა შენი რად არს ჭირად?”
  მან თქვა: “ტკბილსა მწარე ჰპოვებს, სჯობს, იქმნების რაცა ძვირად;/  ოდეს ტურფა გაიაფდეს, აღარა ღირს არცა ჩირად”.
  “რათგან ვარდი ამას იტყვის უსულო და უასაკო,
  მაშა ლხინსა ვინ მოიმკის პირველ ჭირთა უმუშაკო?
  უბოროტო ვის ასმია რაცა კარგი საეშმაკო,
  რად ემდურვი საწუთროსა? რა უქნია უარაკო?
რაცა არ გწადდეს, იგი წმრნ, ნუ სდევ წადილთა ნებასა.
  არ-სასმენლისა მოსმენა არს უმჟავესი წმახისა
გველსა ხვრელით ამოიყვანს ენა ტკბილად მოუბარი.
  მაგრა შენცა ნუ აგრე ხარ, ნუ აწყლულებ ახლად წყლულსა;
  არას გარგებს სწავლულება, თუ არა იქმ ბრძენთა თქმულსა:
  არ იხმარებ, რას ხელსა ხდი საუნჯესა დაფარულსა?
არ თუ იცი, უგანგებოდ არა კაცი არ მოკვდების?
მზისა შუქთა მომლოდინე ვარდი სამ დღე არ დაჭკნების.
ბედი ცდაა, გამარჯვება, ღმერთსა უნდეს, მო-ცა-გხვდების
  გონიერსა მწვრთელი უყვარს, უგუნურთა გულსა ჰგმირდეს  160.
მაგრა ბოლოდ ლხინსა მისცემს, ვინცა პირველ ჭირსა გასძლებს;
მიჯნურობა საჭიროა, მით სიკვდილსა მიგვაახლებს,
გასწავლულსა გააშმაგებს, უსწავლელსა გაასწავლებს.
   საწუთრო ნაცვლად გვატირებს, რაც ოდენ გაგვიცინია.
   ძველი წესია სოფლისა, არ ახლად მოსასმინია.
   ვა შენი ბრალი და, თვარა სიკვდილი ჩემი ლხინია!
სწყუროდეს, წყალსა ვინ დაღვრის კაცი უშმაგო, ცნობილი?
  დიდი ლხინია ჭირთა თქმა, თუ კაცსა მოუხდებოდეს
ღმერთსამცა ვით არ შეეძლო კვლა განკურნება წყლულისა?
იგია მზრდელი ყოვლისა დანერგულ-დათესულისა!
  ნუ დეშის, ღმერთი უხვია, თუცა სოფელი ძვირია,
  რასაც მიწვრთიხარ, იწვართე; გკადრო, უწვრთელი ვირია.  167.
უხანობა და სიცრუე, ვა, საწუთროსა ფლიდისა!
ა. ყმამან უთხრა; “ვინცა ჭმუნავს, ცუდია და სცთების!
რაცა მოვა საქმე ზენა, მომავალი არ აგვცთების;
  მართლად იტყვის მოციქული: “შიში შეიქმს სიყვარულსა”.
კაცო, ძალსა ნუ იქადი, ნუცა მოჰკვეხ ვითა მთვრალი!
არას გარგებს ძლიერება, თუ არ შეგწევს ღმრთისა ძალი!
დიდთა ხეთა მოერევის, მცირე დასწვავს ნაბერწკალი,
ღმერთი გფარავს, სწორად გაჰკვეთს, შეშა ვის ჰკრა, თუნდა  ხრმალი.                                           181.
ა. ყმამან უთხრა: “მადლი ღმერთსა, შემოქმედსა, არსთა მხადსა,
     ვისგან ძალნი ზეციერნი განაგებენ აქა ქმნადსა,
     იგი იქმან ყველაკასა, იდუმალსა, ზოგსა ცხადსა;
     ხამს ყოვლისა დაჯერება, ბრძენი სჯერა მოწევნადსა.
   ამოა, კარგსა მოყმესა რა ომი გამარჯვებოდეს,
   ამხანაგთათვის ეჯობნოს, ვინცა მას თანა-ხლებოდეს.
       სჯობს სიშორე დიაცისა, ვისგან ვითა დაითმობის:
       გილიზღებს და შეგიკვეთებს, მიგინდობს და მოგენდობის,
       მართ ანაზდად გიღალატებს, გაჰკვეთს, რაცა დაესობის,
       მით დიაცსა სამალავი არასთანა არ ეთხრობის
  მას მკურნალმან რაგვარ ჰკურნოს, თუ არ უთხრას, რაცა                 სჭირდეს!
    უმსგავსო საქმე ყოველი მოკლეა, მით ოხერია.
    რა უთქვამს, რა მოუჩმახავს, რა წიგნი მოუწერია!  
  მით რაცა მინდა, არა მაქვს, რაცა მაქვს, არ მომინდების;
  ბინდის გვარია სოფელი, ესე თურ ამად ბინდდების,
  კოკასა შიგან რაცა დგას, იგივე წარმოდინდების!       188
     მკურნალმანცა ვერა ჰკურნოს თავისისა სისხლის მხვრეტსა
  (უსენს) დაავიწყდეს იგი ფიცნი, რა მუსაფნი, რა მაქანი!
  მართლად თქმულა: “არა მართებს ყვავსა ვარდი, ვირსა რქანი”.
     ბედი უბედო ჩემზედა მიწყივ ავისა მქმნელია.
    კარგი რამ მჭირდეს, გიკვირდეს, ავი რა საკვირველია!
  სიკვდილამდის ვის მოუკლავს თავი კაცსა მეცნიერსა?
  რა მისჭირდეს, მაშინ უნდან გონებანი გონიერსა!
    ვა ოქრო მითა მოყვასთა აროდეს მისცემს ლხენასა,
    დღედ სიკვდილამდის სიხარბე შეაქნევს კბილთა ღრჭენასა
. . .კვლა აქა სულსა დაუბამს, დაუშლის აღმაფრენასა.
 მე, გლახ, ვიყავ მისი ნეზვი, იგი იყო ჩემი ვაცი.
 კაცსა დასვრის უგულობა და დიაცსა ბოზი ნაცი.   204
    მოყვარე მტერი ყოვლისა მტრისაგან უფრო მტერია;
    არ მიენდობის გულითა, თუ კაცი მეცნიერია.
 ა. უმისოდ ნეხვთა ზედა ვზი ბულბული მსგავსად ყვავისად!
  თუ ყვავი ვარდსა ისოვნის, თავი ბულბული ჰგონია.     211.
      ქება რად უნდა მას, ვინცა თქვენთანა ხან-დაზმულია?
      მსგავსი ყველაი მსგავსა შობს, ესე ბრძენთაგან თქმულია.
   ცრუ კაცი კარგად ვერა იქმს საქმესა გაზნელებულსა,
   თქმულა: “სიწყნარე გმობილი სჯობს სიჩქარესა ქებულსა!”
ა. ლხინი მოგვეცა, მოგვშორდა ყოველი ჭირი ძნელია,
  მზე მოგვეახლა, უკუნი ჩვენთვის აღარა ბნელია,
  ბოროტსა სძლია კეთილმან, არსება მისი გრძელია!       226
    დიდთა რას ვაქნევთ ლაშქართა? კარგნი გვინდან და ცოტანი:
    სამასი კაცი გვეყოფის, წავიდეთ მართ მეოტანი;
  ასი ათასსა აჯობებს, თუ გამორჩევით მქმნელია.         231

საქართველოს ჭირისუფლები

სურათზე:

პავლე ინგოროყვა, კონსტანტინე გამსახურდია, ვახტანგ კოტეტიშვილი და ალექსანდრე აბაშელი.



საქართველოს გასაბჭოების წლისთავებზე, რეპრესიიის საფრთხის მიუხედავად რუსთაველზე დემონსტრაციულად გამოდიოდნენ შავ ჩოხებში გამოწყობილი ერის საუკეთესო შვილები.

ერთერთი ასეთი დენმონსტრაციის შემდეგ კ. გამსახურდია პირადად გააფრთხილა ლავრენტი ბერიამ.


რამდენ რამეს მეტყველებს, ეს სურათი შავთეთრი.
რა უძირო სევდაა, არ იღიმის არცერთი.

კინორეჟისორი გუგული მგელაძე.






ეპიტაფია
კოკი დადიანის საფლავზე ლევილში

"მითხარ შენდობა და იმ მხარესა,
როცა უამბობ ამბებს მწარესა
თქვი, რომ იხილე წარწერა ლოდზე,
ძვლებიც კი ფიქრობს საქართველოზე".

ს უ ფ რ ა ზ ე

სუფრა მთლად აკადემიაც არაა (როგორც ქართველებმა ვიცით), მაგრამ სუფრაზე (განსხვავებით, შეხვედრების სხვა ადგილებისაგან) შეიძლება ბევრი რამ ძალიან ჭკვიანური და საინტერესო გაიგო (რა თქმა უნდა, თუ კარგ საზოგადოებაში აღმოჩნდი), საინტერესო ნაცნობ-მეგობრებიც შეიძინო, დროც სასიამოვნოდ გაატარო და მომავალს უფრო ენერგიული და მომზადებული შეხვდე.

ამდენად, სუფრაზე ჭკვიანი, მხიარული, ენამოსწრებული (კარგად მოსაუბრე), მომღერალი და მუსიკალური წევრი სწრაფად ხვდება საზოგადოების ყურადღების ცენტრში და შემდეგ ადვილად შედის სხვა საჭირო წრეებშიც.

თამადა ყაბარდოულად “მამასახლისია”, ჩერქეზულად “მამა უფალი”.

ტრადიციულად ქართულ სუფრაზე ლუკმას გატეხდნენ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც უფალს მადლობას შესწირავდნენ. მეფისა და თავადების სუფრაზე პირველ სადღეგრძელოს მღვდელმთავარი ან კარის მოძღვარი წარმოთქვამდა, გლეხებთან _ოჯახის უფროსი.


მეფის საშობაო სუფრაზე წარმოთქმული: “მრავალჟამიერ ჰყოს ღმერთმან მეფობა თქვენი მრავალ წელს და ისარი ესე გულსა გაერთხას მეფობისა თქვენისა ორგულსა!”.



პატრიარქი ილია II _"სუფრის არსი ქრისტიანულია და გამორიცხავს თრობას. კარგად აღზრდილი ადამიანი არ დათვრება და ამით თავს არ დაიმცირებს. . .
სუფრის ღრმა სულიერ ხასიათზე მიუთითებს ისიც, რომ ყოველთვის ხდება გარდაცვლილთა მოხსენიება.
გული განგვისპეტაკე, გონება განგვინათლე, სული განგვიწმინდე, შეცდომილნი მოგვაქციენ, სულიერნი და ხორციელნი სნეულებანი ჩუენნი განკურნენ, რათა ვიყოთ ჭეშმარიტი მსახურნი მოყვასისა, მამულისა და ღვთისა.
სადღეგრძელო უპირველესად ლოცვაა.
დიდება მაღალთა შინა ღმერთსა, ქვეყანასა ზედა მშვიდობა და კაცთა შორის სათნოება".



AA(პატრიარქის საგალობელი) წმიდაო ღმერთო,/ წმიდაო ძლიერო,/ წმიდაო უკვდავო, შეგვიწყალენ ჩვენ!











*ჩვენი ”ენაი შემკული და კურთხეული!” ამ ენაზე ბილწსიტყვაობა დაუშვებელია!





თამადის დალოცვა ფუჭი და მოსაბეზრებელი,ტრაფარეტული უხვსიტყვაობის გარეშე.
თამადის მოწოდებები “მომისმინეთ, სიჩუმე და მისთანები” უპირველესად მიუთითებს მის სისუსტეზე. თანამეინახეთა ყურადღებას ექსპრომტით ან კაფიათი იპყრობენ.

მაგ. გ. შატბერაშვილი:
“ისეთ სადღეგრძელოს ვიტყვი,
ბულბულს დავსვამ ჭიქაზე,
ვარდის ტოტზე დაჩვეული
ჩვენთან ყოფნას ინატრებს”.


ჭრის თავაზიანი მოწოდებაც: “პატარა სიჩუმისმაგვარი”, ან ყასიდად “ვსარგებლობ სიჩუმით და მინდა შემოგთავაზოთ . . .”
ჩვენთან კი არ თვრებიან, მხოლოდ ლხინით ტკბებიან!



ბოდენშტედტი:_ღვინის ღირსი არ არის ის, ვინც ამ სასმელს წყალივით სვამს.
სპიჩი _მოკლე სადღეგრძელო (ეს ინგლისურად. ქართველებს არ აქვთ, სამწუხაროდ, ასეთი საჭირო სიტყვა)
_სერვანტესი “მეფე ბახუსისა და დედოფალ ვენერას უხვი წყალობაც ნუ მოგკლებოდეთ”.
ყურები დაასვენეთ და ყბები აამუშავეთ!".

გლდანში უზბეკური კორპუსების მშენებლობის უფროსმა მასწავლა უზბეკური ლოცვა: _ღმერთმა არ გამოგილიოს ოჯახში ოთხ წლამდე ბავშვი!
ტაჯიკური დალოცვა: _ადამიანში ორი მგელია; კეთილი და ბოროტი. იმარჯვებს ის, რომელსაც უკეთ გამოკვებავ. კეთილი მგელი კეთილი საქმეებით უნდა გამოკვებო და გააძლიერო. Y
ბერტოლდ ბრეხტი, “კავკასიური ცარცის წრე”: ყველა სიკეთე ამ ქვეყნად უნდა ეკუთვნოდეს იმას, ვინც სიკეთეს, სიკეთეს, სიკეთეს თესავს!
გალაკტიონი:
სადაც უნდა შევიარო, ღვინოს დამაძალებენ,
მწუხარება ვერ დავფარო, ღვინოს დააბრალებენ!
ო, ძვირფასო! ჯვარზე მაგეს, გაქრა გიჟი ოცნება,
ვკოცნი, ვკოცნი მე შენ ბაგეს, მაგრამ რა მეკოცნება?!


შოთა ნიშნიანიძე:

უსტუმროს, უპურმარილოს,
ქვევრში უსხია ქეძაფი,
ქართველი ავადმყოფობას
უქეიფობას ეძახის.

ხ ა ლ ხ უ რ ი_
ღმერთი ვადიდოთ და დიდებულნი ვიქნებით, ვაგინოთ და გინებულნი დავრჩებით!
მივიღოთ ვაზის ნაჟური “საკურნებლად სულისა და ხორცისა და სადიდებლად უფლისა!”
გიყვარდეთ ქართული სიმღერა, _გემღერებოდეთ!
კარგ ხალხთან შრომა და ქეიფი, _დაგბედებოდეთ!

მასვი, მაჭამე, მალხინე,/ მრავალჟამიერ მათქმინე,/ თუ კიდევ რამე მოგთხოვო,/ სულ კეთილები მაგინე


სტუმარო, სტუმრობის მზემა,
არცა უსტუმროდ ლხინია,
უსტუმროდ პური და ღვინო
მწარეა, განა ტკბილია.


შემოსწრებული

ხ.?_დოდოზარმა შემოჰკრა,
გაჩნდა თანასუფრელი,
სტუმრის მოსვლას მზე მოჰყვა,
წასვლას _შავი ღრუბელი!


შემოვდგი ფეხი, გწყალობდეთ ღმერთი,
ფეხი ჩემი, კვალი ანგელოზისა!”.


არიფანა _ქეიფი შეგროვებული ფუილით.

თანამეინახე _ინახად მყოფი, ქეიფისას ხალიჩებსა და ბალიშებზე წამოწოლილი ქეიფი.


ი უ მ ო რ ი

ვილოცოთ მშვიდობისათვის თუ ვილოთოთ მშვიდობისათვის!
გისურვებთ ციმბირულ ჯანმრთელობას, აფხაზურ (კავკასიურ) დღეგრძელობას და ბოშურ მხიარულებას!
ნ.დუმბაძე: ისე არ წავალ, მიწას კვალი არ დავაჩინო,/ ჯერ უნდა ღვინო დაძმარებას გადავარჩინო.
მეუბნებიან, ვინც ლოთია, გმობის ღირსია,
ჩხუბი და შფოთი კაცის არა საკადრისია.
ღვინონასვამზე აყალმაყალს თუ არ ავტეხავთ,
მაშინ ეს ღვინო, მეგობრებო, რის მაქნისია!
_ჭიჭიკია, რეიზა ხარ მოწყენილი?
_მოწყენილი კი არა, ფხიზელი ვარ, ფხიზელი!
ფხიზელი მთვრალის მეგობარი კი არა, გადაადგილების საშუალებაა!
& ქუთაისელი მიყავთ პოლიციელებს გამოსაფხიზლებელში, ის კი: _სად მიგყევართ? არ გრცხვენიათ?! ნასესხები ფულით ძლივს დავმთვრალვარ!
& _სმის დროს თვალებს რატომ ხუჭავ? _ექიმმა ღვინისკენ არც კი გაიხედოო!

მ ა მ უ ლ ი

ნიკ. იოსებიძე: “დალიე, დალიე,
ეგ ყანწი დაცალე,/ მე ვიცი, რას გასმევ, იმიტომ გაძალებ./ მზის სხივის ნაჟური ღვინოა მანავის,/ მაგაზე უარი არ უთქვამს არავის./ სასმისში მამულის ლოცვაა ჩასხმული,/ დალოცე სამშობლოს აწმყო და წარსული./ სამოთხეს გვიჯიჯნის ათასი ავსული/ და თუ არ ვილოცეთ, ჯვარი გვაქვს დასმული

შოთა ნიშნიანიძე: ქართველი თუ თვრება, მღერის და იცინის,/ სმაში რომ ტირიან, არა ვართ ისინი. . .
. . . .

რ. ამაშუკელი: საყოველწმინდოს, ნათქვამს დროულად,/ ეპარებოდა თრობა მალული/ და ძილში წასულ თარხან-მოურავს/ ესიზმრებოდა თავის მამული.

ისტორიული მიმოხილვაც ჭამა-სმაზე ნაკლებად როდი გვიყვარს

& დიდებული წინაპრების სადღეგრძელოა (ზეციური მხედრობა, . . .). ვიღაცას დააცემინა. _იმათ მოსვლამდე არაფერი გეტკინოს! (სასწრაფოდ უსურვეს მოკეთეებმა) _ისინი მოვიდნენ და ჩემი სიცოცხლე რა სახსენებელია!
* შაჰ-აბასმა კახეთში ვაზი ააჩეხვინა, მევენახეებს კი ხოცავდა. მაინც ვერ მოსპო ვაზი საქართველოში: სიკვდილის წინ ერთმა კახელმა ვაზის ლერწი ქამრად შემოიჭირა და მასთან ერთად დაიმარხა. მტრის ჯინაზე ვაზმა გაიხარა და კვლავ დაუბრუნდა საქართველოს!
მსოფლიოში უნათესავო ხალხი ვართ. სიმღერა იყო სულიერად ყველაზე დიდი შემწე:
. . . .
. . . .

სიკვდილო, დამარცხდებიო!

_აკლდამაზე კარგ ციხეს სად ნახავ?
_ვინც ტკბილად მომიგონოს, ას წელიწადს მოიყაროს!
_გავრბივარ ცნობიერებაში გადანახულ ოაზისებში!

იოსებ ბაიაშვილი, მიხეილ ხერგიანის ხსოვნის საღამოზე ექსპრომტად: ყველას რადა ჰკლავ სიკვდილო,/რად არ თვითონა ჰკვდებიო!?/ შენ ვერც ბუნება გაშინებს,/ ვერც ეს დიდრონი მთებიო./ რამდენი გმირი ჩაყლაპე,/ შენ მაინც ვერა ძღებიო./ ერთიღა დაგრჩა, სახელი,/ ვერაფერს ვერ უშვებიო./ სახელს ვერ მოსპობ ვერც შენა,/ ვერც საუკუნო წლებიო,/ სახელი ქვეყნადა რჩება,/ მიწას_ ლეში და ძვლებიო./ ორთავესა ჰყავ პატრონი,/ ვერც ერთს ვერ შაეხებიო,/ გმირებს ნუ შეეჭიდები,/ სიკვდილო, დამარცხდებიო!
ჯანსუღ ჩარკვიანი: ღმერთო, მათქმევინე “სიცოცხლე ღირდა!”
მერე წამიყვანე სადაც გინდა.
ჯ.ჩ. დიდი იმედის ნუ გაქვს იმედი,/ უდაოდ ენდე, თუ ის გენდობა/ გწამდეს იმედის, თუნდაც მცირედის,/ მკრეხელობაა უიმედობაც
ლევილის სასაფლაოზე კოკი დადიანის ეპიტაფია: _“მშვიდობა მითხარ და ჩვენს მხარესა,/ როცა უამბობ ამბებს მწარესა,/ უთხარ, რომ ნახე წარწერა ლოდზე,/ “ძვლებიც კი ფიქრობს საქართველოზე”!

საახალწლო
ხ* ახალ წელიწადს, წლის თავსა,/ გიკვლევ ვაზისა რქითამცა,/ მოკეთე ღმერთმა გიმრავლოს,/ მოყვარე _მრავალგზითამცა./ პურ-ღვინო _დაულეველი,/ ვით მოდინარე წყლითამცა,/ სოცოცხლე _გახარებული, მოუწყინარი დღითამცა!
ჯ.ჩ. _ახალი წლისა ვარ მომლოცველი,
ყველა აქ მყოფის ვარ დამკოცნელი.

ი უ მ ორ ი თ
მარკ ტვენი: ჯობს ჩუმად იჯდე და სულელი ეგონო, ვიდრე რამე თქვა და ყოველგვარი ეჭვი გაფანტო.
ხ.* ექიმი: ზომა რაით ვერ გაიგე, მაგ გასახეთქ მუცელისა!?
ავადმყოფმა დაიუბნა მცნება დიდი რუსთველისა:
“ისევ მაძღრის სიკვდილი სჯობს, მინამ უსმელ-უჭმელისა!”

ამონაკრები რელიგიის შესახებ

ბიბლია _(ბერძნული) -წიგნები:
I თორა _(ებრ)- კანონები.
დაბადება, გამოსვლათა, ლევიტელთა, რიცხვთა და მეორე სჯული.
II წინასწარმეტყველნი: ისუ ნავესი, მსაჯულთა, სამოსელის I და II წიგნი (ქართულად მეფეთა I და II), წიგნი ესაიასი, იერემიასი, ეზიკიელთა და 12 წინასწარმეტყველისა.
III ებრაულად დაწერეს _ფსალმუნნი, სოლომონის იგავები, იობის წიგნი, ქებათა ქება, იერემიას გოდება, ეკლესიასტე და ძველი წიგნები, აპოკრიფები. ძველი აღთქმის ეს წიგნები კანონიკურად არ ითვლებიან
ბიბლიაში დაცული ჭეშმარიტებები დაშიფრულია, რადგან ადამიანური ცნობიერება მათ ვერ გაუძლებს.
უმაღლესი ჭეშმარიტება უფლისადმი სიყვარულია.
ქმენი სიკეთე და ვერასოდეს ვერ მოგაგნებთ ბოროტება.
პატივი ეც მამასა შენსა და დედასა შენსა, რათა გრძელ ჟამ იყო ქვეყანასა ზედა კეთილსასა, რომელმან ღმერთმან შენმან მოგცეს შენ.

ბარნოვი: _თუ შენ ესაუბრები ღმერთს, ესაა ლოცვა. როცა ღმერთი გელაპარაკება შენ, ესაა შთაგონება.
_ბოროტი იმდენად გვაცდუნებს, რამდენადაც ჩვენ თვითონ მივცემთ ამის მიზეზს.
კაცს საცდურად უსაქმობა ექცევა.
სული ლოცვის გარეშე ისევე ცოდოა, როგორც ხორცი ჰაერის გარეშე.
სხეული სულის ციხეა.
პასკალი: ადამიანები სამი გვარის არიან: პირველნი _ემსახურებიან ღმერთს იმიტომ, რომ უკვე იპოვეს, მეორენი ეძებენ იმიტომ, რომ არ უპოვიათ, მესამენი არც ეძებენ და არც უპოვიათ. პირველნი არიან ბედნიერნი და კეთილგონიერნი, მეორენი_ უბედურნი და კეთილგონიერნი, მესამენი კი უბედურნი და უკეთურნი.
ქეი ქაუსი “ყაბუს ნამე”, XII საუკუნე, ირანი: _ის, ვინც ღვთისასკენ მიმავალ გზას ეძებს, ცეცხლის დარია: რაც უნდა ქვემოდან შეუნთო, ალი მაინც ზევით ავარდება. ის, ვინც ღვთის გზას გადაუხვევს, წყალს ემსგავსება: რაც უნდა მაღლა აიტანო, ის მაინც დაბლა ეშვება.
შენ უძლური ხარ შემოქმედის შეცნობაში. . . ქმნილებას შეხედე და შემქმნელი იწამე. ღმერთმა ქვეყანას სამართლიანობა დაუდო საფუძვლად და სიბრძნით შეამკო.
სათნოების სახლი კაცთმოყვარეობის ქუჩაზეა.

ქრისტე _ებრ. ცხებული, მირონცხებული
იესო _ებრ. მხსნელი
მოგვებმა შესწირეს ყრმა იესოს : ოქრო, როგორც მეფეს, გუნდრუკი (კეთილსურნელი), ზეციური მღვდელმთავრის შესაწირი და მური (სურნელოვანი ძვირფასი ფისი), როგორც მოკვდავ ადამიანს.
ძველი მეფენი და მღვდელმთავრები იყვნენ ცხებული წმ. მირონით.
დავითი დაიბადა ბეთლემში. ქრისტეს უწოდებდნენ დავითის ძეს, თუმცა 1000 წლითაა დაშორებული.
ჩვენი მეფეები ბაგრატიონები დავითიანები არიან.
მეფეები ორგზის არიან ცხებულნი: ნათლობისას და მეფედ კურთხევისას.

ძველი აღთქმა _მოლოდინი მესიისა.

ათი მცნება

1. მე ვარ უფალი ღმერთი შენი და არა იყვნენ შენდა ღმერთნი უცხონი ჩემსა გარეშე.
2. არა ჰქმნე თავისა შენისა კერპნი, არცა ყოვლადვე მსგავსნი, რაოდენი არს წყალთა შინა ქვეშე ქვეყანისა: არა თაყვანისსცე მათ და არცა მსახურებდე მათ.
3. არა მოიღო სახელი უფლისა ღვთისა შენისა ამაოსა ზედა.
4. მოიხსენიე დღე იგი შაბათი და წმიდა ჰყავ იგი. ექვს დღე იქმოდე, და ჰქმნე მათ შინა ყოველივე საქმე შენი: ხოლო დღე იგი მეშვიდე შაბათი არს უფლისა ღვთისა.
5. პატივ_ეც მამასა შენსა და დედასა შენსა, რათა კეთილი გყოს შენ და დღეგრძელ იყო ქვეყანასა ზედა.
6. არა კაც_ჰკლა.
7. არა იპარო.
8. არა იმრუშო.
9. არა ცილიჰსწამო მოყვასსა შენსა წამებითა ცრუთათა.
10. არა გული გითქმიდეს ცოლისათვის მოყვასისა შენისა, არა გული გითქმიდეს სახლისათვის მოყვასისა შენისა, არც ყანისა მისისა, არცა მხევლისა მისისა, არცა ხარისა მისისა, არცა ყოვლისა საცხოვარისა მისისა, არცა ყოვლისა მისთვის, რაიცა იყოს მოყვასისა შენისა.

ბიბლიიდან: იაკობს უყვარდა რახილი (ბიძაშვილი), რისთვისაც 7 წელი მოჯამაგირედ დაუდგა ბიძას. ვადის გასვლის შემდეგ ბიძამ პირობა გატეხა და აიძულა უფროსი ქალიშვილი ლია ეთხოვა. იაკობი კიდევ 7 წელი ემსახურა ბიძას და აისრულა ოცნება, ითხოვა რახილი. აი, ასე უყვარდათ მაშინაც!!
ადამიანის მიწიერი ცხოვრება გამოცდაა.
იღვაწე სიმართლისათვის და ღმერთი მრავალჟამიერ იბრძოლებს შენთვის.
სოლომონ ბრძენმა ღმერთს სთხოვა “გული გონიერი”
“შიში ოფლისა დასაბანია სიბრძნისა და მორჩილება წინ უძღვის დიდებას” (იგავნი 15, 33).
შეიყვარე მოყვასი, ვითარცა თავი შენი.
უმჯობეს არს ლუკმა ტკბილი სიმშვიდით, ვიდრე სახლი, სავსე სანოვაგითა და შფოთით!



სახარება (ევანგელიე), ოთხთავი ცნობილია;
მარკოზის სახარება, დაიწერა დაახ. 60 წელს ჩვ.წ.აღრიცხვით.
მათეს სახარება, დაიწერა ებრაულზე დაახ. 70-72 წ. ჩვ.წ.ა.
ლუკას სახარება
იოვანეს სახარება
უძველესი სახარება დაწერილია კოპტებისა და ბერძნების ენაზე.

აღმოჩენილია იუდას სახარების ხელნაწერი დაახლოებით ჩვ. წ.ა. 280 წლის
ოთხშაბათს იუდა ისკარიოტელმა გაყიდა უფალი ოცდაათ ვერცხლად და წარიწყმინდა სული.
იუდას ეკუთვნის სიტყვები: 1. არავის ეწოდოს ბატონი. ბატონი მხოლოდ ღმერთია.
2. თავისუფლება სიცოცხლეზე ძვირფასია.

ცნობილია ქართულად ოთხთავის პირველი თარგმანები
შესრულებული ეფრემ მცირისა და იოვანე პეტრიწის მიერ (შესრულებული მეცნიერული მიზნით). ფილოსოფოსი იოანე პეტრიწი იყო მაიუმის ეპისკოპოსი, რუმინელთა განმანათლებელი.
ფართოდ გავრცელდა ეფთვიმე და გიორგი მთაწმინდელების ბერძნულიდან ნათარგმნი სახარება X_XI საუკუნეების მიჯნაზე. გიორგი მთაწმინდელი (1009_ 10.VI.1065წწ.)
გვაქვს უძველესი ხელნაწერები: ადიშის და ოპიზის (897წ.), აგრეთვე ურბნისის, ოშკის, პალესტინური, ვანის, გელათის, ეჩმიაძინის (მიაკვლიეს 1960წელს).
გადამწერების სამადლობლო წარწერა: _დიდება შენდა, სამებაო წმიდაო, რომელმან მომმადლე მე, იოვანე ტატანელსა და დავწერე წმინდაი ესე ოთხთავი.
_მე, გლახაკი სტეფანე, მიწაი და მტვერი, შვილი მცხეთისაი, ღირს მყო ღმერთმან . . .
1709 წ-ს გამოსცეს ვახტანგ მეფის სტამბაში (შეცდომებით).
1743 წელს მოსკოვში ბაქარ ბაგრატიონმა დაბეჭდა მათესა და იოვანეს სახარება.
ქართული ოთხთავის შედარებით კარგი გამოცემა შესრულდა სანკტ-პეტერბურგში გრაფინია უვაროვას თაოსნობით ვლადიმერ ბენეშევსკის მიერ და ნიკო მარის მონაწილეობით 1909 წელს _მათეს სახარება, 1911 წელს _მარკოზის.
ამერიკელი რობერტ ბლეიკი 1919_20 წლებში თბილისის უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციებს ბერძნულში. მან პარიზში გამოსცა ადიშის ოშხთავი: 1928 წელს _მარკოზის, 1933 წელს _მათეს, 1950 წელს _იოვანეს, 1955 წელს _ლუკას სახარებები. ეს უკანასკნელი ბლეიკის სკვდილის (1950წ) შემდეგ გამოსცა ფრანგმა მ.ბრიერმა. გამოცემას ახლდა ქართული ტექსტის ლათინური თარგმანი.
ოთხთავის ქართული აკადემიური რედაქცია და გამოცემა 1945წელს ეკუთვნის აკადემიკოს აკაკი შანიძეს.

მარკოზი იყო პეტრეს მოწაფე, ლუკა _პავლესი.
ანდრია პირველწოდებული უფროსი ძმაა პეტრესი, ანტიოქიის ეკლესიის წინამძღოლისა.


ნათელმხილველი ვანგა გვირჩევს ყურადღებით წავიკითხოთ იოანეს სახარების მე-13 თავი
მაჰმადიანური რელიგია: სუნიტური (თურქეთი), შიიტური (ირანი). ერაყში ორივეა.


ქ რ ი ს ტ ი ა ნ ო ბ ა

ლოცვა უფლისადმი
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი შენი ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა, პური ჩვენი არსობისა მომეც მომეც ჩვენ დღეს, და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნ, ვითარცა ჩვენ მიუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.

ღმერთი სიყვარულია! და ვინც სიყვარულში რჩება, ღმერთში რჩება და მასში რჩება ღმერთი
“ქრისტიანები” პირველად ჩვ.წ.ა. 43 წელს უწოდეს ანტიოქიაში, მანამდე ნაზარეთელებს უწოდებდნენ.
ქრისტიანულ რელიგიას 7 საიდუმლო აქვს:

აღდგომა ემთხვეოდა პასექის დღესასწაულს, ანუ ებრაელთა ეგვიპტის ტყვეობიდან გამოყვანის დღესასწაულს. შემდეგ კი დაწესდა მისი აღნიშვნა მთვარის ავსების პირველ კვირადღეს.
აღდგომის ღვთიური ცეცხლი ქრისტეს საფლავის მღვიმედან ხანგრძლივი ლოცვის შემდეგ გამოაქვს მართლმადიდებელთა მღვდელმთავარს. მხოლოდ 1569 წელს იქ ძალით შეიჭრა სომეხთა მღვდელი 24 საათი ილოცა, მაგრამ უშედეგოდ. მართლმადიდებელთა ლოცვით ღვთიური ცეცხლი მაინც გადმოვიდა გარეთ, ერთერთი სვეტის ნაპრალიდან!
დიდი ორშაბათი: იხსენებენ უნაყოფო ლეღვის გახმობას; რაიც იმ ქრისტიანთა სულის სიმბოლოა, რომელიც სინანულის ნაყოფს არ ისხამს.
დიდი სამშაბათი: მოწოდება სულიერი სიმშვიდისა და მოწყალების გაცემისაკენ.
დიდი ოთხშაბათი : ეკლესია კიცხავს იუდას, ვერცხლმოყვარეობას.
დიდი ხუთშაბათი : ქრისტემ 12 მოციქულს ფეხები დაბანა.
დიდი პარასკევი _ჯვარცმა, გარმოხსნა, დასაფლავება.
ადამი მაკრძალულია გოლგოთაზე (ევას საფლავი მოსაძებნი გვაქვს?). ჯვარცმასთან ქვევით ხშირად ადამის თავის ქალაა
გამოსახული, ნიშნად ღვთის მიერ კაცობრიობის გამოხსნისა.
რომის იმპერატორ მარკუს ავრელიუსის ვერდიქტი: ყველა ქრისტიანი მოიძიონ და დახოცონ, ხოლო მათი ქონება მისცენ დამსმენებსა და მძებნელებს!

მამა გიორგი: რაც არ გესმის, იმით მხოლოდ გაოცება შეგიძლია, მის უარყოფას კი ნუ გაბედავ.
სექსუალურად წარმოჩენა ცოდვაა. მაცხოვარი ამბობს: _ვაი მას, ვისგანაც შემოდის საცდური!
იუდა ისკარიოტელის ნაცვლად მოციქულად არჩეულმა მატათამ ქრისტიანობა იქადაგა მეორე ეთიოპიაში, ანუ კ ო ლ ხ ე თ შ ი აფსარის ციხესთან და იქვეა დაკრძალული.
საქართველოში ქრისტიანული სარწმუნოება იქადაგეს I საუკუნეში წმინდა მოციქულებმა სვიმონ კანანელმა და ბართლომემ; ანდრია პირველწოდებულმა. შემდეგ წავიდა კიევში და იქადაგა “კიევის რუსეთის” აღმოცენება.

ამქვეყნიურ ეკლესიას ეწოდება მებრძოლი (ბოროტებასთან) ეკლესია, ზეციურს კი _მოზეიმე.
უძველესი მართლმადიდებლური ეკლესიი ნაშთებია . . .
საქართველიში კი . . .

ქართულ მართლმადიდებლურ ეკლესიას საეპისკოპოსო ავტოკეფალია მიენიჭა V საუკუნეში, საპატრიარქო ავტოკეფალური ეკლესიაა XI საუკუნიდან. პირველი პატრიარქი იყო კირიონი.
ლარსის ხეობაში მშენებარე (სპონსორი ლევან ვასაძე) მთავარანგელოზების მიქაელისა და გაბრიელის და წმ. გიორგის ტაძარში დაბრძანებულია ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც შექმნა 18 წლის ქუთაისელმა ბიჭმა 2002_2003 წლის მარტში დაასრულა (9 თვეში). მანამდე არ ხატავდა. ჰქონდა გამოცხადება. ხატზე ხუცური წარწერაც გააკეთა (ხუცურს ვერ კითხულობს!) დახატა ხუთჯვრიანი დროშა (ასეთი დროშა სახელმწიფო დროშად აღიარეს მხოლოდ 2004 წელს!) ხატის ქვედა ნაწილში გამოსახულია ცხვარი, ქრისტეს სამწყსო ქართველი ხალხი. უფლის მინიშნებააო
დღევანდელი ქაშვეთის ეკლესია შენდებოდა 1904_1910 წწ. 1946 წელა მოხატა ლადო გუდიაშვილმა.
ვახტანგ გორგასლის ფარზე ეწერა: ეძიებდე ქრისტესთვის სიკვდილს
უფლის კვართი მცველად და მფარველად მოევლინა საქართველოს, ის მალავს “სიშიშვლოებასა სულისა ჩვენისა ცოდვისა მიერ”
დასავლეთ საქართველოშია (ხობის მონასტერში) ღვთისმშობლის კვართი და მისი სარტყლის ნაწილი, რათა “ვიხილოთ და შევძრწუნდეთ”
სარტყლის ერთი მესამედი ინახება ტრიესტში, მეორე ათონის წმ. მთაზე. აღინიშნება 13 სექტემბერს.
მყინვარწვერზე (4000მ.), ბეთლემის მონასტერში ვახუშტის ცნობით ინახებოდა უფლის აკვანი და აბრაჰამის კარავი. გამოქვაბულში შესვლა მხოლოდ ჯაჭვით შეიძლებოდა, რომელსაც ჟანგი არ ეკიდებოდა. ჯაჭვი და კარი ინახება ყაზბეგის მუზეუმში.

ივერიის ღვთისმშობლის ხატი. დახატა ლუკა მიციქულმა. ღვთისმშობლის ბრძანებით ეგეოსის ზღვაზე ფეხით გაუვლია წმ. გაბრიელ ივერიელს და ათონის მთასთან ნაპირზე გამოუბრძანებია ღვთისმშობლის ხატი. ხატის დასვენების ადგილზე სასწაულთმოქმედი წყარო ამოჩუხჩუხებულა. სრულიად საქრისტიანოს მფარველი ივერიის ღვთისმშობლის ხატი იხსენიება ბრწყინვალე შვიდეულის სამშაბათს.
საბერძნეთში 6-დან 15 აგვისტომდე სოროებიდან გამოდიან შხამიანი გველები და მიდიან ივერიის ღვთისმშობლის ხატისკენ და რინდდებიან, თითქოს ლოცულობენო. მათ თავზე ჯვრები აქვთ გამოსახული. ამ პერიოდში არავის არ ერჩიან! ამ დროსხატის წინ გამხმარი შროშანები ცოცხლდება. ლეგენდით: ღვთისმშობელმა მტრისაგან დასაცავად მონაზვნები გველებად აქცია.

წმინდანი ათნი ბევრნი (100000) მოწამენი. ჩინგის ყაენისაგან ძლეული ხვარაზმის სულთანი ჯალალედინი აიყარა და საქართველოს მოადგა 1226წ. გარნისთან მტრის 120 ათასიან ლაშქარს 60 ათასიანი ჯარით ამირსპასალარი ივანე ათაბაგი დახვდა, მაგრამ უბრზოლველად უკან გაბრუნდა. მტერს ოთხიათასიანი ჯარით შალვა ახალციხელი დახვდა ვაჟკაცურად, მაგრამ რას შეაჩერებდა. თბილისის კარიც მოღალატე თბილისელმა სპარსელებმა გაუღეს. სულთანმა რუსუდანის ცოლად შერთვა ინება, უარით გაბოროტებულმა სიონის ტაძარს გუმბათი მოარღვია და ზედ თავისი “ბილწი საჯდომელი” დაადგა. ქართველებს მეტეხის ხიდზე დადებული წმინდა ხატების შეურაცხყოფა შესთავაზა სიცოცხლის სანაცვლოდ, მაგრამ ვერ ეღირსა ასეთ სანახაობას. ქართველთა უმაგალითო თავდადების ადგილზე დღეს “ევროპის მოედანია”! ალბათ დროებით.

VI საუკუნის მეორე ნახევარში ქართლის ერისთავმა გუარამ კურაპალატმა დაიწყო სიონის ტაძრის შენება. იქაა დაბრძანებული სიწმინდეები: თომა მოციქულის თავის ქალა და წმ. ნინოს ჯვარი.
სვეტიცსოვლის მახლობლად მოხდა ზეცისა და დედამიწის გამთლიანება.
მხოლოდ სვეტიცხოველს აქვს პატივი მირონის მომზადებისა და კურთხევის. 14 ოქტომბერი _სვეტიცხოვლობაა
ანგელოზის წირვა დგება,/ როცა დაჰკრავს ნინო ზარსა,/ მცხეთის ქალაქს მირონი დუღს,/ ირგვლივ გააქვს ნიავ-ქარსა,/ გარს გუმბათსა, სვეტს ეხვევა,/ როგორც ნორჩი ვაზი სარსა,/ იმის მადლი შეგეწიოთ,/ რაც იქ წირვა-ლოცვა დგასა.
გრ. რობაქიძე: _სხვების ჯვარი ან ქვისაა, ან ხის, აქ კი ჯვარი ვაზისა! ვაზი ხომ სახეა მიქის _ნიადაგის, სიცოცხლის. სხვაგან ჯვარი წამების და დასჯის ნიშანია. ჩვენში ჯვარი ლხინია თვითონ.
სომეხთა მთავარსარდალმა გრიგოლ მამიკონიანმა არეულიბისას ნინოს ჯვარი დაასვენა კაპოეტში, მერე მისთვის აგებულ ხაჯივანქში (ჯვრის ეკლესია), შემდეგ ანისში. დავით აღმაშენებელმა ანისი აიღო და დააბრუნა მცხეთას. 1749 წელს მიტროპოლიტმა რომანოზმა ჯვარი საიდუმლოდ წაუღო რუსეთში უფლისწულ ბაქარს. 1802 წელს იმპერატორმა ალექსანდრე I_მა დააბრუნა წმ.ნინოს ჯვარი საქართველოში ქართველთა გულის მოსაგებად.
ათცამეტი ასურელი მამები

იოვანე ზედაზნელი, დავით გარეჯელი, ანტონ მატომყოფელი (მარტყოფელი), ისე წილკნელი, აბიბოს ნეკრესელი


1615 წლის აღდგომა ღამეს შაჰ-აბასმა დავით-გარეჯის მონასტრის ექვსი ათასი ბერი მოსრა.


ათენგენობა _გიორგობიდან 35-ე შაბათი ათენგენობის დღეა, ივლისის მესამე შაბათი

ლომისობა _ აღინიშნება სულთმოფენობის შემდეგ ოთხშაბათს. ხვარაზმელებმა ტყვედ ჩაიგდეს 7000 არაგველი და მათთან ერთად წმ. გიორგის ხატიც წარიტაცეს. ხატმა მტერს “მხარი შეუკრა”, დაიწყო შიმშილობა. მკითხავებმა სულთანს ურჩიეს ხატის მოშორება. მან საკირეში ჩაგდება ბრძანა, მაგრამ ხატი ამოფრინდა და იქვე მოვლენილი ხარის რქაზე დაბრძანებულა, მაგრამ ხატი და ლომა. ქსნისა და არაგვის წყალგამყოფ ქედზე ხარი უსულოდ დაეცა. იმ ადგილას აგებულ სალოცავს ლომისის წმ.გიორგი ეწოდა.

გელათის აკადემიას სათავეში ედგა იოანე პეტრიწი.
იყალთოს აკადემიაში ღვთისმეტყველების გარდა ისწავლებოდა მჭედლობა (ლითონის დამუშავება), მეკეცეობა და მეღვინეობა.
ანთიმოზ ივერიელი _რუმინელთა წმინდანი და განმანათლებელი
წმინდანები იწოდებიან: წინასწარმეტყველნო, მოციქულნი, მოწამენი, განმანათლებლები, ღირსნი, უვერცხლონი, ნეტარნი, მართალნი

წმ. ნიკოლოზი _მესამე საუკუნის II ნახევარი, ანტალიიდან მისი ნეშტი გაიტაცეს იტალიელმა მეზღვაურებმა და დაკრძალეს იტალიის ქ. ბარში. ქმ. ნიკოლოზის შემოღებულია საშობაო საჩუქრების გაცემა (სანტა კლაუსი, ნიკოლაუსი). წმ. ნილოლოზმა ფანჯრიდან შეუგდო ფული ერთ გაჭირვებულს, რომელიც სასოწარკვეთილი ვალის დასაფარავად აპირებდა ქალიშვილების საროსკიპოსთვის მიყიდვას.

8 თებერვალი _ხსენება წმ. დავით აღმაშენებლისა.

7 აპრილი _ხარება.
6 მაისი _წმ. გიორგის აღსრულების დღე
12 მაისი 62 წელი, ანდრია პირველწოდებულის შემოსვლა საქართველოში;
16 მაისი _სიყვარულის დთესასწაული, ყოვლადწმინდა სამების დღესასწაულია გერგეტში (ყაზბეგის რ-ნი)

22 მაისი _ნიკოლოზ საკვირველმოქმედი

1 ივნისი 323 წელი_წმ. ნინოს შემოსვლა საქართველოში
28 აგვისტო _მიძინება მარიამ ღვთისმშობლისა
2 აგვისტო _ილიაობა
12 სექტემბერი _ალექსანდრეს დღე
14 სექტემბერი _საეკლესიო ახალი წელი. ზეიმობდნენ მომდევნო 5 წლის ხარკის გადახდის გამო!
21 სექტემბერი _შობა ღვთისმშობლისა
26 სექტემბერი _ქეთევანობა
14 ოქტომბერი _სვეტიცხოვლობა
23 ნოემბერი _წმ. გიორგის ბორბალზე წამების დღე


24 დეკემბერი _უცნობი ადამიანის მოხსენიების დღე (რომლის სახელიც წმინდანს არ უკავშირდება)

607 წელს მოხდა განხეთქილება ქართულ და სომხურ ეკლესიებს შორის.
ჩვ.წელთაღრიცხვამდე მე-6 საუკუნეში მცხეთაში ჩამოვიდნენ ებრაელები და თან ჩამოიტანეს ილია წინასწარმეტყველის . . . და ძველი აღთქმა გააცნეს ქართველებს.

1811 წელს რუსეთმა უკანონოდ გააუქმა ქართული ეკლესიის ავტიკეფალია, რომელიც აღდგა 1917 წლის 25 მართს. რუსეთის ეკლესიამ ცნო 1943 წელს, მსოფლიო საპატრიარქომ _1989წელს.

არქიმანდრიტი რაფაელი: სულიერი ტაძრის მთავარი სვეტი მართლმადიდებლური სარწმუნოებაა, კედლები _სასოება, ხოლო გუმბათი _სიყვარული.
პირველი ქრისტიანული ტაძარი აშენდა აჭარაში.

ამბა _მამაო

ბელზებელი _ასირიული ღვთაება, ავი სული

ემანუელი _ჩვენთან არს ღმერთი





კვირა, კვირიოს _ბერძ. უფალი
კვირაძალი _კვირის წინ, შაბათი

მესია _წრისტე
მეტანია _ლოცვა

პალიმფსესტი _ტყავზე დაწერილ-წაშლილი ხელნაწერი.

რაბი _მოძღუარი


ტიპიკონი _მონასტრის დღის წესრიგი

ღაზი _ისლამისათვის მებრძოლი

შეიხი _არაბ. უხუცესი

ჯგრაგ _სვანურად წმ. გიორგი. სიმღერას წმ. გიორგიზე სვანები ასრულებენ გლოვის დროსაც.

მოსკოვის კრემლის სასახლის ოქროს სადედოფლო დარბაზის ჩრდ. კედელზე გამოსახულია ჰერეთის დედოფალი დინარა თეთრ ცხენზე. დიმიტრი დონელმა მიმართა დახმარებისათვის კულიკოვოს ბრძოლის ძინ.
არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი): მფარველი ანგელოზი შეგვეწიოს ჩვენი გულის ტაძრის შენებაში. ამ სულიერი ტაძრის შენებაში მთავარი სვეტი მართლმადიდებლური სარწმუნოებაა, კედლები _სასოება, ხოლო გუმბათი _სიყვარული.
უფალო, მექმენ შემწედ და მომეც უნარი, ვემსახურო სიმშვიდესა შენსას. სადაც სიძულვილი მძვინვარებს, სიყვარული მათესვინე, სადაც შეურაცხყოფენ _მიტევება, სადაც სასო წარკვეთილი აქვთ _იმედი.
ურწმუნო ხალხი ბრბოა, მორწმუნე _მრევლი
წმ. ილია მართალი _ენა, მამული, სარწმუნოება
2007 წლის ნათლიღებიდან პატრიარქი ილია II პირადად ნათლავს ჯვარდაწერილი წყვილის მესამე შვილს!
2009 წლის 23 ნოემბერს უკვე 4000 ბავშვი ყავს მონათლული! ღმერთო! გვამრავლე ქართველები!

საქართველოს პატრიარქის ილია II-ის
ეპისტოლეებიდან

_ღმერთი, სამშობლო, ადამიანი
_ ჩვეს ენაში განცხადებულია ჩვენი ისტორია, ჩვენი მსოფლაღქმა და აზროვნების წესი.
_ ქართული ენის სისავსეს მის დიალექტთა და კილოკავთა მრავალფეროვნება, ქართველი კაცის განცდის სიღრმე და მდიდარი სულიერი სამყარო განაპირობებს.
_ პაისი გვასწავლის, ემსგავსეთ ფუტკარს, რომელიც მხოლოდ ყვავილებს ხედავს და აგროვებს სიტკბოს თაფლისათვის და არა ბუზს
_ შეიძლება კეთილდღეობა უბედურებაზე საშიში იყოს.
_სასუფეველი ღმერთისაი არა არის საჭმელი და სასმელი, არამედ სიმართლე და მშვიდობა და სიხარული სულითა წმიდითა
ადმიანის ცხოვრება უნდა წარმოადგენდეს სულიერ ჯვარს, რომლის ვერტიკალური ძელი ღვთისკენ სწრაფვაა, ხოლო ჰორიზონტალური _სწრაფვაა ადამიანებისაკენ.
წმიდაო ღმერთო, წმიდაო ძლიერო,
წმიდაო უკვდავო შეგვიწყალენ ჩვენ

ბოროტება ბოროტებით არ ითრგუნება.
ეშმაკი ყოფს, ღმერთი აერთიანებს!
ამქვეყნიურ ეკლესიას (ბოროტებასთან) მებრძოლი ეკლესია ეწოდება, ზეციურს კი მოზეიმე.



წმინდა მღვდელმთავარი ნიკოლოზი, სერბი: შენი მიწა ძველისძველი ცივილიზაციის ცენტრია, სადაც ძველთაგანვე მიდიოდა ბრძოლა ზეციური სასუფევლისათვის, პატიოსანი ჯვრისა და ბაჯაღლო თავისუფლებისათვის. . .ნუ გააძვირებ იმას, რასაც შენს ქვეყანას აძლევ და ნუ გააიაფებ, რასაც მისგან იღებ.

ბ ა ვ შ ვ ე ბ ი ს იუმორი

_მამი, რაღაც უნდა გითხრა.
მამა, ჟურნალში თავჩარგული: _ოღონდ მოკლედ და გასაგებად. შვილი: _ასი ლარი!

_მამი, ათასი ლარი ბევრია, თუ ცოტა? _გააჩნია, შოვნა გინდა, თუ დახარჯვა!

მამამ დაავალა ბავშვებს პეპლების დაჭერა. ბავშვები საღამოს დაღლილები და თანაც ხელცარიელები დაბრუნდნენ. მამა: თქვე დებილებო, სად გაგიგონიათ პეპლების დაჭერა . . .ანკესებით?

4 წლის პაპუნა მიყავთ მანგლისში: _მერე მე რომ მანგლისური არ ვიცი?

ბაბუ თხოვს შვილიშვილს დამხატეო. _აბა მე როგორ დაგხატო, ჭაღარა ფლომასტერი რომ არ მაქვს?

გურიის სოფელში ჭიშკარს მიადგა სტუმარი და მასპინძელს ეძახის. მეზობლის ბიჭი: _მასე ვერ გააგონებ!
სტუმარმა ხმას აუწია. ბიჭმა კვლავ გაუმეორა. სტუმარი გაიჭაჭა და რაც კი შეეძლო ხმამაღლა დაუძახა. ბიჭმა თავი გადააქნია: _მასე რას გააგონებ. ბათუმშია.

ბავშები _ განათლ. მინ. კახა ლომაიას ნაწერიდან


* _პაპუნა, ნახე ძველებური ბინოკლი. _ვნახე, ფერადი არ ყოფილა?!
* სოხუმიდან ლტოლვილები ნანა და მისი მეხუთეკლასელი გიგა იყვნენ ჩვენთან რამდენიმე თვე. პატარა ნიკა ხანდახან უმცროს გიგას მამას ეძახდა, მამას კი _მამა გიგას.
* პატარა ლუკა ნაკაიძემ სახლში ვიზიტად მყოფ ექიმს თავისი უმვროსი ძმა მიუყვანა: _გასინჯე ერთი, რა ჭირს ყურებში. არაფერი არ ეყურება ჩემი ნათქვამი.

* 20-07-07 კოტორაანთ კარში მეზობელმა ალეკომ მათ ეზოში შესულ კატოს კანფეტი მისცა. საღამოს ალეკო რომ შემოვიდა გივის ეზოში, კატომ გამოუტანა თეფში, დადო სკამზე (მაგიდას ვერ შეწვდა) და ზედ კანფეტები დაყარა: _აიგე, აიგე!

ბავშვების საუბრიდან.
_შენ სად დაიბადე? _სახლში. შენა? _მე მეოთხე საავადმყოფოში. _რა გტკიოდა?

_დედიკო, საიდან გავჩნდი? _აქ იჯექი, მუცელში ცხრა თვე. _მუცელში რა, სკამი გაქვს?!

ბავშვი ეკითხება ფეხმძიმე დედას: _დე, მაგ ბავშვს არ შია? _კი. მე რომ ვჭამ, ისიც ჭამს. _მერე ხელებს არ იბანს?!

_რა მატყუარა ყოფილხარ, ბიჭო! სულ მეუბნებოდი ერთი ძმა მყავსო! შენმა დამ დაიფიცა, ორი ძმა მყავსო!

პატარა მირზას მეზობელი ცუდად შეიქნა და წვეთებით მოასულიერეს. მირზა: _ეს წვეთები ჩვენ ინდაურს რომ ესვა, გადარჩებოდა? ( * ქათმის გრიპს ხომ დავამარცხებდით?)

აღდგომისას პატარას ბებიის საფლავზე წითელი კვერცხი გადააგორებინეს. სახლში მიბრუნებულმა მეორე ბებოს ახარა: _ბებო, დღეს შენ საფლავზე კვერცხი გადავაგორე!



ნარკომანი: _დეე, მე როდის დავიბადე? _შუაღამე, სამ საათზე. _აუ, გაგაღვიძე, დეე?!

გამოცდაზე პროფესორი: _რა გვარი ხარ?
ბიჭი კმაყოფილებით _ბერიძე. პროფესორი: _რა გეღიმება? _მიხარია, რომ პირველივე შეკითხვაზე კარგად გიპასუხეთ!

_მას, რა ქვია იმას, ხშირად რომ იცვლის ფერს?
მასწ. : _ქამელეონი!
_ვერ გამოიცანით, შუქნიშანია.

_ბავშვებო, აბა, რა იცით ჩაპაევის შესახებ? _ანეკდოტები

მასწავლებელი: _რატომ დაიგვიანე? _ამ დილით შეიარაღებული ბანდიტები დამეხსნენ! _მერე, რამე წაიღეს!? _როგორ არა! საშინაო დავალება.

მასწავლებელი მოწაფეს: _ხვალ პაპა მოიყვანე! -პაპა თუ მამა? _პაპა. ნახოს მისი შვილი რა შეცდომებს უშვებს შენს დავალებებში!

მასწ.: “_ადგეს, ვინც თავს შტერად თვლის.” კლასში არავინ დგება. პაუზის შემდეგ ერთი წარჩინებული მოსწავლე ადგა. მასწავლებელს გაუკვირდა: _როგორ, შენ თავს ნამდვილად თვლი შტერად?! მოსწ.: _არც ისე, მას, მაგრამ უხერხულია, მარტო თქვენ დგახართ და . .


_შვილო, კონცერტზე ტაში თუ დაგიკრეს?
_ როგორ არა, სამჯერ! _როდის?! _როდესაც პომიდორს მომარტყამდნენ!

_დე, ბეთჰოვენი ციხეში იჯდა? _არა. საიდან მოიტანე? _აბა კამერულ მუსიკას როგორ წერდა?

მასწ.: _ბავშვი მუსიკალურ სასწავლებელში ტყუილად დაგყავთ, სმენა არა აქვს.
ბავშვის დედა: _თქვენც ხმამაღლა აუხსენით!

დედა: _შვილიკო, რატომ არ კითხულობ? _პირი დამეღალა. დედა: მაშინ დავალება დაწერე. _თითიც დამეღალა. კითხვისას ხომ თითს ვაყოლებდი!



_გოგონი, დედიკოს თუ დაეხმარები სუფრის ალაგებაში ჩვენი წასვლის შემდეგ? _კი, როგორ არა! ვერცხლის დანა-ჩანგალს მე ვითვლი ხოლმე სტუმრების წასვლის შემდეგ.

_მამი, სამსახურში მანქანით დადიხარ თუ ტუფლებით?

_რომელ კლასში ხარ, ჯაბუნია? _მე_6ა_ში.
_შარშანაც მეექვსეში არ იყავი? _შარშან მე-6 ბ_ში ვიყავი.

_ექიმო, მართალია, ოპერაციის შემდეგ ბავშვი პიანინოზე დაკვრასაც შეძლებსო? _მართალია, შეძლებს პიანინოზე დაკვრას. _რა მაგარია?! რამდენი ფული დაგვეზოგება! არა და ამდენ ხანს ვერაფრით ვერ ისწავლა დაკვრა!

_როგორ უნდა აგრძნობინო ქალს, რომ ახალგაზრდულად გამოიყურება? _ადგილი არ უნდა დაუთმო!.

_ბაბუ, ადგილი დაგითმო? _დიდი მადლობა! ჩამოვწყდი ფეხზე. _ჰოდა იდექი ჩემთან ახლოს. ოთხი გაჩერების შემდეგ ჩავდივარ.

_მამი, დღეს საჩუქარი მერგება. ავტობუსში ქალს ადგილი დავუთმე! _ყოჩაღ, როგორ მოიფიქრე?! _ავტობუსი გაფუჭდა და . . .

_მამი, ათ ფრანკს მომცემ? _არა! უკმაყოფილო ბიჭი: _ყველას უნდა ბავშვი ყავდეს, მაგრამ არაფერი ეხარჯებოდეს!

_დედიკოს გულს ვერ მოიგებ! როცა დავრბივარ, მეჩხუბება, წყნარად თუ ვარ, სიცხეს მიზომავს!

კახეთი. მამა ბიჭს: _მიხვდი, ჯო, ჩოჩორს რატომ გეძახიან?
_როგორ არა, მა, ჯერ ხომ შენოდენა არა ვარ!

_ჩაის მარცხენა ხელით რატომ ურევ? _აბა როგორ? _უმრავლესობა კოვზით ურევს.

მეწაღემ ბავშვი მიიყვანა ნევროპათოლოგთან: _გამიგე ერთი, რა სჭირა?! სამი წლისაა და ფეხსაცმლის დაკერება ვერ ისწავლა!

_მამი, რომელი მატარებელი იგვიანებს ყველაზე მეტად?
_ ფოთის? _არა, რას ამბობ?! შენ რომ დამპირდი, გიყიდიო ის!


ორი ძმა ჩამოვიდა პირველად ქალაქში მატარებლით. მივიდნენ ავტობუსთან. უფროსი: _ეს ავტობუსი ბაზარში მიმიყვანს? _არა! –უპასუხა მძღოლმა _არც მე? - ჰკითხა უმცროსმა ძმამ.

_მამიკო, ნახე, მაიმუნი სიგარეტს ეწევა! _ჩუ, არ გაგიგოს; ზოოპარკის დირექტორია!

მამა არიგებს შვილს, რომ იყოს პუნქტუალური და ფრთხილი. შვილი: _როგორ მოვახერხო, რომ ვიყო პუნქტუალური? მამა: _ყოველთვის ზუსტად შეასრულე მიცემული პირობა. _ფრთხილი? _არავის არაფერს დაპირდე!

გურიაში მამა შვილს რუსულში ავარჯიოშებს: სტოლ _მაგიდა, ხლებ _პური. სახარ? ბიჭი: _აქ ვარ!

მამა:_ გენიოსი ვარ. “ლოგო” (კონსტრუქტორი) ორ თვეში ავაწყვე! _მერე რა? _როგორ რა! ზედ ეწერა 2-დან 5-წლამდე!
_რატი, ამხელა ბიჭს ასეთი მოკლე სახელი რატომ დაგარქვეს? პასუხი: _პასპორტში ნამდვილი სახელი წერია . . .”დეგენერატი”


ინგლისურმა გაზეთმა “ტაიმსმა” გააკრიტიკა გამომცემლები ფეხბურთელების ავტობიოგრაფიების გამოცემებით გადაჭარბებული გატაცებისათვის: _”უეინ რუნმა ორი ავტობიოგრაფიული წიგნი გამოსცა. იმაზე ერთით მეტი, რაც ალბათ ოდესმე თავად წაუკითხავს!”

ღამის 4 საათია. ცოლი დაგვიანებულ ქმარს: _სად იყავი ამდენ ხანს? _ძმაკაცთან ჭადრაკს ვთამაშობდი. _ჭადრაკს არა? მერე არყის სუნი რატომ გიდის? _აბა ჭადრაკის სუნი ხომ არ ამივიდოდა?!

პოლიციელმა გააჩერა გადაჭარბებული სიჩქარით მიმავალი ავტომობილი. მძღოლი უმტკიცებს პოლიციელს, რომ 50 კმ/სთ სიჩქარით მიდიოდა და არა 90_ით. მდგომარეობის განსამუხტავად ცოლი ჩაერთო: _ბატონო პოლიციელო! ამასთან კამათს აზრი არა აქვს, განსაკუთრებით, როდესაც მთვრალია!

ბ ა ვ შ ვ ე ბ ი გვაცინებენ და გვახარებენ

ბ ა ვ შ ვ ე ბ ი გვაცინებენ და გვახარებენ

ღამეა. ბავშვი ტირის: _ყური მტკივააა!
_რომელი ყური?
_არ ვიცი, ამ სიბნელეში ვერ ვხედავ!
_ნინიკო, ჭამე რეამე და დიდი გაიზრდები!

_მამიკო რატომ ჭამს, ის ის ხომ უკვე დიდია?! _გაიკვირვა პატარამ.
& დედა ცდილობს დააძინოს პატარა ბავშვი და დიდხანს უმღერის იავნანას; დაიღალა. ბავშვი: _დე, შეიძლება, რომ დავიძინო?
& ორი ბავშვი საუბრობს პარკში: _შენი ძმა რამდენი წლისაა? _ორის!
_ჩემი ძაღლიც ორი წლისაა და შენ ძმაზე უკეთესად დადის და დარბის კიდევაც!
_რა თქმა უნდა! მას ხომ . . .ოთხი ფეხი აქვს!
& ბაბუს კუბოში წამლები ჩაატანეს. შვილიშვილმა სიფხიზლე გამოიჩინა: _ კარგად ნახეთ, . . . ვადაგადაცილებული არ იყოს!
& დიალოგი ეზოში. _მე რომ გავიზრდები, მეეზოვე გამოვალ! _რატომ?
_. . . .დედა ვეღარ დამიშლის ეზოში ყოფნას!

&_ბავშვებო, ჩამოთვალეთ, რომელ ცხოველს აქვს ოთხი ფეხი?

ცხენს, ძაღლს და ძროხას.
_კიდევ?
_კიდევ? . . .ორ ქათამს!

სტომატოლოგის კაბინეტიდან გამოსულ ბავშვს ჰკითხეს:
_კიდევ გტკივა კბილი?
_არ ვიცი: ექიმმა თავისთვის დაიტოვა.
& მამა ადის კიბეზე, ფანჯარა უნდა შეღებოს. იქვე მოთამაშე პატარას: _დიდი რომ გაიზრდები, ხომ მომეხმარები? პატარა: _როგორ, ამდენ ხანს უნდა ღებო?!

& ფეხბურთის მწვრთნელი ახალწვეულს: _რა გვარი ხარ?
_წერეთელი. –მიუგო ახალგაზრდამ.
_სახელი?
_აკაკი _იყო პასუხი.
მწვრთნელი : _ვაა, რა ნაცნობი სახელი და გვარია?
_გაგონილი გექნებათ, აბა რა, საჩხერის “ჩხირიმელაში” ვთამაშობდი!

რაჭველები ჩქარობენ, მატარებელზე აგვიანდებათ.
_აუჰ, 10 წუთი დარჩენილა გასვლამდე, ჩემი საათით!
შენთან? _ჩემი საათით ორი წუთი.
_შენა, ქვე რაღას მორბიხარ, მაინც ვერ მიასწრებ!?

სასადილოში. _ექიმმა რაიმე მსუბუქი საჭმელი ჭამეო და რა გაქვთ? _კატლეტი. 17 გრამიც არ იქნება!

მესაათე: _შევაკეთე თქვენი საათი. არ დაგავიწყდეთ, დღეში ორჯერ უნდა დაქოქოთ!
ბიჭი: . . . .ჭამამდე თუ ჭამის შემდეგ?



საკუთარი

2005წ. კატოდან მარიამამდის

ბედნიერ მყავდეთ ცათამდის!
მზე ქვეყნად თქვენთვის ამამდის,
ბედნიერ მყავდეთ ცათამდის!











07_2005. ჩვენები ჩამოვიდნენ თელავიდან. _გიო, როგორ მოგეწონა კახეთი და კახელები?
_გიო: რომ იცოდე, ბაბუ, რა დიდი პატივი მცეს!